آن ها بیش از ۱۲ سال مطالبات عقب افتاده طلب دارند
![](https://adfmk.com/files/resized/84549/250;167;c543e70c33a5fdef6b95c7d5478a7d6738813a7b.jpg)
کارکنان و کارگران مخابرات آذربایجان شرقی، روز شنبه ۷ اسفندماه ۱۴۰۰، برای سومین بار در برابر ساختمان مرکزی مخابرات تبریز تجمع کردند. معترضان هفته گذشته نیز برای حقوق و مزایا دو بار دست به تجمع زدند. تاکنون از سوی مدیران مخابرات پاسخی به درخواستهای آنها داده نشده است. خواسته اصلی کارکنان معترض پرداخت مطالبات ۱۲ ساله و پرداخت بهموقع حقوق و مزایای ماهیانه عنوان شده است. کمتر از یکماه مانده به سال جدید، آنها حقوق بهمنماه خود را دریافت نکردهاند.
یکی از شرکت کننگان در تجمع میگوید: «امروز شنبه ۷ اسفندماه ۱۴۰۰، همکاران ما بهطور متوالی برای احقاق حقوق و مانده حسابها در برابر ساختمان مخابرات جمع شدهاند. این خواستهها شامل رفاهیات، بهرهوری، حقوق اسفند، حقوق بهمن ماه می باشد. امروز هفتم اسفند است ولی از حقوق بهمنماه خبری نیست. درحالیکه باید الان حقوق اسفندماه را بدهند. نه بهرهوری دادند، نه حقوق دادند، و نه عیدی».
آنها میگویند ما در حقیقت در دام اختلافات سهامداران، دعوای دولت با سهامداران گرفتار شدهایم. هر ماه به دلایل مختلف از جمله بستهشدن حسابهای مخابرات توسط دولت و برداشت از حسابها، پرداخت حقوق ما با تاخیر همراه بوده است.
یکی دیگر از تجمع کنندگان با اشاره به پرداخت نشدن مطالبات ۱۲ ساله میگوید: «طی سالهای اخیر که مخابرات خصوصی شده است. پیوسته سهامداران و مدیران گذشته برخلاف تعهد قانونی خود از پرداختهای حقوقی و رفاهی ما کم کردهاند. بالاخره در سال 98 یعنی ۳ سال پیش پذیرفته شد که این کسورات غیرقانونی بوده و قرار شد به مرور پرداخت شود. اما تا امروز هنوز شاغلین چیزی دریافت نکردهاند.»
معترضان با اشاره به سوءاستفاده مدیران و سهامداران میگوید آنها با برداشت از حساب مخابرات، پولی برای پرداخت حقوق کارکنان باقی نگذاشتهاند.
یکی دیگر از موضوعات اعتراض کارکنان، بخشنامه اخیر بازنشستگی اعلام شده از سوی مدیرت است. کارکنان انتظار داشتهاند در پایان خدمت، حداقل پاداش خود را در زمان بازنشستگی دریافت کنند. نه اینکه برای خروج از مخابرات تهدید شوند.
وزیر جدید مخابرات نیز با خودداری از تعدیل تعرفههای مخابراتی این شرکت را در شرایط سختی قرار داده است.
در این میان آسیب اصلی به کارکنان و کارگران مخابرات وارد میشود. آنها برای تامین حداقل معیشت خود درماندهاند.